به نقل از مرحوم آیت الله نجابت (ره) در احوالات مرحوم آیت الله قاضی (ره):

ایشان (مرحوم آیت الله قاضی) به هر جا سر میکشد و از هر کس نشان معشوق را می جوید تا بلکه شاهد مقصود را بیابد.چنان چه خودشان میفرمودند:((نزد هر کس احتمال میدادم از او چیزی بفهمم مینشستم اگرمطلبی را می فهمیدم که خود خدا نعمت داده بودواگر نمی فهمیدم دیگر به آن شخص مراجعه نمی کردم ))

به توصیه یکی از عزیزان قرار شد در این سایت مطالبی راجع به اساتید معظم مرحوم آقا (ره) (آیت الله قاضی (ره) و آیت الله انصاری همدانی (ره) ) نیز نوشته شود این مطلب از کرامات آیت الله انصاری همدانی  در اینجا قابل ذکر است:

در حالات عارف کامل آیت الله انصاری همدانی نقل شده است: ایشان روزی با عده ای در مسافرخانه نشسته بودند.جوانی هم در همان مکان خوابیده بود.بعد از مدتی حاضرین متوجه می شوند عقربی به سمت آن جوان خیز برداشته،اطرافیان با عجله سعی میکنند عقرب را از آن جوان دور کنند در همان لحظه آقای انصاری می فرمایند:نمی توانید عقرب را دورکنید عقرب مامور است او را بزند....در همین حال عقرب آمد شصت پای جوان را گرفت و عقرب دیگری آمد و عقرب اولی را روی دوش خود گذاشت تا شصت پای جوان را بزند......

به نقل از یکی از شاگردان مرحوم آقا (ره):روزی یکی از آشنایان خیلی اصرار داشت خدمت آقا برسد وبه دست ایشان توبه کند،بنده وقت قبلی گرفتم و به اتفاق خدمت ایت الله نجابت رسیدیم اما آقا اصلا اعتنایی نکردند حتی آقا درست جواب سلامش را هم ندادند بعدها فرمودند این مرد به اندازه موی سرش حق الناس به گردن دارد وقتی سخن را برای آن آشنا گفتم با ناراحتی توی سرش زد وگفت حدودا ده سال است که با یک فرش فروش دهاتی قرارداد دارم اما هیچ گاه به او راست نگفته ام......دیگراو به خدمت آقا نیامد وگره هم از کارش باز نشد..

سلام.سال نو به همه مبارک .ببخشید که حدودا یک ماهه مطلب جدید نذاشتم یه مشکل کوچولو پیش اومده بود.انشاالله همین زودیا به روز میشم. دعا یادتون نره

شادی روح مرحوم آقا (ره) و پدربزرگ عزیزم که به تازگی ما را به عزا نشانده اند فاتحه مع الصلوات

آیت الله نجابت می فرمودند: آیت الله میرزا علی قاضی به مرحوم آیت الله شیخ علی محمد بروجردی (از شاگردان برجسته آقای قاضی) فرموده بودند که: « هیچ گاه از قرآن جدا مشو و ایشان تا آخر عمر بر این سفارش آقای قاضی وفادار و پایبند بود. هر وقت از کارهای ضروری و روزمره فارغ می شد، قرآن می خواند و با قرآن بود. »

آقای سید محمد حسن قاضی می فرمایند: « چند سفارش ایشان عبارت است از: اول روخوانی قرآن. می فرمودند قرآن را خوب و صحیح بخوانید. توصیه دیگر ایشان راجع به دوره تاریخ اسلام بود. می فرمودند یک دوره تاریخ اسلام را از ولادت حضرت پیغمبر(ص) تا 255 هـ.ق یا 260 هـ.ق بخوانید. و بعد از عمل به این ها می فرمودند برو نمازشب بخوان! »

آیت الله قاضی در نامه ای به آیت الله  طباطبایی می فرمودند: « دستورالعمل، قرآن کریم است؛ فیه دواء کل دواء و شفاء کل عله و دوا کل غله علماً و عملاً و حالاً. آن قره العیون مخلصین را همیشه جلوی چشم داشته باشید و با آن هادی طریق مقیم و صراط مستقیم سیر نمایید و از جمله سیرهای شریف آن قرائت است به حسن صورت و آداب دیگر، خصوص در بطون لیالی...»

و نیز:« بر شما باد به قرائت قرآن کریم در شب با صدای زیبا و غم انگیز، پس آن نوشیدنی و شراب مؤمنان است. تلاوت قرآن کمتر از یک جزء نباشد. »

آیت الله نجابت نقل می کند: وقتی که بنده مشرف شدم خدمت آیت الله قاضی فرمودند: « هر حقی که هر کس بر گردن تو دارد باید ادا کنی. خدمت ایشان عرض کردم:مدتی قبل در بین شاگردهایم که نزد بنده درس طلبگی می خواندند، یکی خوب درس نمی خواند. بنده ایشان را تنبیه کردم. اذن از ولیّ او هم داشتم در تربیت. در ضمن این جا هم نیست که از او طلب رضایت کنم. می فرمودند: « هیچ راهی نداری، باید پیدایش کنی. گفتم آدرس ندارم، گفتند باید پیدا کنی.

آقای قاضی فرمودند : هر حقی که برگردنت باشد تا ادا نکنی باب روحانیت، باب قرب، باب معرفت باز شدنی نیست. یعنی این ها همه مال حضرت احدیت است. و حضرت احدیت رضایت خود را در راضی شدن مردم قرار داده است.»

در احیاءها و شهادتها و وفیات، ایشان مقیّد به تعظیم شعائر بودند، حتّى گاهى شعرى هم به مناسبت مى‏سرودند که سرشار از مفاهیم عرفانى بود.

 در مجالس ذکر مصیبت اهل‏بیت(ع) در رأس آن، حضرت اباعبداللَّه الحسین(ع) ایشان را که ملاحظه مى‏کردیم، چنان ادب و احترام و خضوع و خشوع و حزن و تغییر حال در وجودشان بود که این معنا در افراد مجلس هم اثر مى‏گذاشت و مجلس یکپارچه سکوت و توجّه بود، وقتى علّتش را جویا مى‏شدى مى‏فرمودند:

 ذکر مصیبت اهل‏بیت(ع) این طور است که انسان وقتى مى‏گوید:

السلام علیک یا رسول‏اللَّه، یا أهل بیت النبوّة

حضور ائمّه(ع) و حضور رسول خدا(ص) که همان حضور ربّ‏الارباب است، چطور انسان در پیش رسول خدا باشد، ائمّه باشد، ولى بى‏ادب باشد، بى‏احترام باشد، نمى‏شود حضور باشد و ادب نباشد«. لذا در هر حال ایشان این حضور را داشتند، علاقه به اهل‏بیت(ع) و ذرّیه رسول خدا اینها تماماً از ناحیه حضور مى‏باشد.

 ایشان حتّى زمانى که به زیارت امامان به حرم امامان یا امامزادگان یا حتّى افراد محترم مى‏رفتند ایستادن ایشان جلو قبور آنها با خضوعى بى‏نظیر بود.

 در مراسم اطعام و سوگوارى حضرت امام حسین(ع) خود ایشان غذا طبخ مى‏فرمودند و ملتزم بودند که خودشان اصلاً این کار را انجام بدهند، با اینکه کسانى داوطلب این امر بودند امّا خودشان ملتزم به این امر بودند و براى خودشان شرف مى‏دانستند حتّى براى عزاداران حضرت سیّدالشهدا(ع) احترام خاصّى قائل بودند و بسیار نسبت به آنها خاضع بودند و احترام مى‏کردند. ((نقل از کتاب خراباتیان عشق ))